Historia KPN

AKT

KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

My, niżej podpisani uczestnicy i przedstawiciele różnych ugrupowań niepodległościowych, demokratycznych, ludowych, socjalistycznych i narodowych, oraz działający indywidualnie

- połączeni wspólną wolą odzyskania niepodległości i prawa do samostanowienia narodu;

- ożywieni przekonaniem, że tylko na drodze własnego wysiłku naród polski może odzyskać należne mu prawa i zrealizować swoje aspiracje;

- przeświadczeni, że zespolenie wysiłków całego społeczeństwa w oparciu o zasady współodpowiedzialności, solidarności i wzajemnego poszanowania oraz powszechnej demokracji jest niezbędnym warunkiem odbudowy niepodległej Rzeczypospolitej;

- świadomi potrzeby narodowej, szans, jakie daje nam czas historyczny, oraz odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa.

Zawiązujemy niniejszy AKT KONFEDERACJI, aby złączyć swe siły i działania w celu odzyskania niezawisłej państwowości polskiej, której ustrój, władza i charakter określą swobodnie wszyscy współobywatele.

Częścią integralną niniejszego AKTU KONFEDERACJI jest Deklaracja Ideowa Konfederacji Polski Niepodległej, oraz Tymczasowy Statut, który obowiązywał będzie do czasu zwołania w demokratycznym trybie, Pierwszego Zjazdu Konfederacji Polski Niepodległej.

DEKLARACJA IDEOWA

KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

Jesteśmy kolejną zmianą w długim pochodzie pokoleń. Już ponad dwieście lat, od czasów Konfederacji Barskiej, społeczeństwo tysiącletniej Rzeczypospolitej prowadzi walkę o niepodległy byt państwowy. Czterdzieści lat mija gdy pod ciosami hitlerowskich Niemiec i komunistycznej Rosji upadło Państwo Polskie. Zbliża się trzydziesta piąta rocznica niesławnej pamięci układów jałtańskich, w których mocarstwa zachodnie – wbrew głoszonym przez siebie szczytnym hasłom międzynarodowej sprawiedliwości i demokracji – usankcjonowały postanowienia ostatniego rozbioru Rzeczypospolitej i podporządkowanie Polski radzieckiej hegemonii. PRL – rządzona totalitarnie przez PZPR, stanowi współczesną formę zinstytucjonalizowanego władztwa rosyjskiego nad Polską.

Dziś naród polski znów budzi się i prostuje przygięty niewolą kark. Wkraczamy w nową fazę naszych dziejów. Od nas – przede wszystkim od nas samych zależy, kiedy Polska odzyska niepodległość, a naród polski możność stanowienia o swoim losie.

Tradycją historycznej Rzeczypospolitej było, że w chwilach narodowej potrzeby obywatele zawiązywali konfederację w obronie swych praw i w obronie Ojczyzny. Utworzenie Konfederacji Polski Niepodległej – KPN – jest odpowiedzią na wyzwanie, wobec którego postawił Polaków zmieniający się czas. Pojawiająca się szansa stworzenia niepodległej i demokratycznej Trzeciej Rzeczypospolitej – nie może zostać zaprzepaszczona. Jedyną drogą prowadzącą do tego celu jest usunięcie radzieckiej dominacji przez likwidację władzy PZPR.

Konfederacja Polski Niepodległej jednoczy działania i wysiłki na rzecz niepodległości. Skupia różne ugrupowania, odmienne w wielu kwestiach ideowych, społecznych i politycznych, lecz wierne nadrzędnej sprawie niepodległości. Stanowi ośrodek krystalizacyjny współczesnego Czynu Niepodległościowego. Zmierza do zespolenia tych wszystkich, których łączy wspólne przekonanie, że:

1 Niepodległa Rzeczpospolita jest jedyną formą, jaka we współczesnym świecie zapewnia należytą egzystencję, możność rozwoju, oraz spełnienie narodowych i indywidualnych aspiracji Polaków.

2 Utworzenie Rzeczypospolitej może nastąpić tylko w rezultacie realizacji zasady samostanowienia narodu i zależy przede wszystkim od woli i działań Polaków.

3 Samostanowienie narodu polega na swobodnym wyrażaniu woli społeczeństwa co do:

- suwerenności międzynarodowej państwa,

- ustroju społecznego i państwowego,

- władzy kierującej państwem.

4 Podstawą powszechnego ustroju demokratycznego są niezbywalne prawa człowieka i obywatela, wzajemna tolerancja, oraz poszanowanie praw innych ludzi. Powszechny ustrój demokratyczny wyraża się w formowaniu władz państwowych wyłącznie w oparciu o społeczny mandat zaufania, oraz w działaniu tych władz w nieprzekraczalnych granicach danego mandatu i tak długo, jak długo posiadają zaufanie społeczne.

5 Konieczne zapewnienie sprawiedliwości społecznej i faktycznej równości wszystkich obywateli wymaga współuczestnictwa w zarządzaniu gospodarką narodową i współkontroli społecznej własności, przy uznaniu interwencyjno-koordynacyjnej funkcji państwa.

6 Warunkiem należytego funkcjonowania Rzeczypospolitej, pomyślności jej społeczeństwa i poszczególnych obywateli jest wypełnianie równych dla wszystkich obowiązków wobec samych siebie, wobec innych ludzi, wobec społeczeństwa i narodu, wobec naszych braci z narodów, z którymi złączyła nas historia i wspólny byt na tej samej ziemi, wobec Rzeczypospolitej, wobec ludzkości. Poczucie obowiązku wyraża się w postawie służby przyświecającym nam szczytnym ideałom i Ojczyźnie, zaś postawa służby kształtuje ofiarność i gotowość do poświęceń.

7 Ukształtowana historycznie wspólnota narodowa, łącząca przeszłe, teraźniejsze i przyszłe pokolenia Polaków, uwielokrotnia siły społeczne, zaś w jej ramach spełniane są aspiracje poszczególnych ludzi i całych zbiorowisk. Polska świadomość narodowa ukształtowała się w ponadtysiącletnim procesie rozwoju społeczeństwa i państwa, którym w dobrych i złych dniach towarzyszyła obecność Kościoła Katolickiego. Nieusuwalnymi wartościami tej świadomości są:

- poczucie, że państwo jest wspólną własnością – Rzeczą Pospolita ogółu obywateli,

- zrozumienie potrzeby ofiarności w imię celów wyższych i wspólnych wszystkim Polakom,
- przywiązanie do świata wartości stworzonego przez katolicyzm i do zasad moralności chrześcijańskiej.

8 Z naszej przeszłości, oraz tradycji narodowej wynika poczucie współodpowiedzialności za wolność i pomyślność bratnich narodów, z którymi złączyła nas historia, a które mają własne prawo do samostanowienia o swoim losie.

9 Honor narodu i Rzeczypospolitej stanowi wspólną wartość, jest wspólnym obowiązkiem wszystkich obywateli.

10 Rzeczpospolita, stanowiąca wspólna własność i potrzebę ogółu obywateli, może tylko do nich należeć, i działając w ich interesie, świadczyć na rzecz ludzkości.

Działania Konfederacji Polski Niepodległej, wchodzących w jej skład Grup Skonfederowanych, oraz wszystkich członków KPN oparte są o powyższe zasady kardynalne. Konfederacja otwarta jest dla wszystkich, którzy te zasady uznają. Każda z Grup Skonfederowanych określa we własnym programie kwestie szczegółowe.

Zawiązując Konfederację Polski Niepodległej, wzywamy wszystkich Polaków w kraju i na obczyźnie, aby łączyli się we wspólnych działaniach na rzecz wolności i niepodległości.

REZOLUCJA

RADY POLITYCZNEJ KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

Ogłoszona 17 września 1979 r.

Czterdzieści lat temu 17 września 1939 roku, łamiąc podpisane przez siebie układy międzynarodowe i działając w zmowie z hitlerowskimi Niemcami – Związek Radziecki najechał zbrojnie na Polskę.

Napaść ZSRR stała się główną przyczyną klęski Polski w kampanii jesiennej 1939 roku i następnej wieloletniej okupacji kraju. Na mocy układu rozbiorowego między Niemcami a ZSRR, obszar Rzeczypospolitej został podzielony między obu agresorów. Naród polski poddany został straszliwemu terrorowi. Na obszarze okupowanym przez ZSRR w latach 1939-41 ponad dwa miliony osób wymordowano bądź osadzono w łagrach. Wielu tych zesłańców nadal przebywa w głębi ZSRR, bez możliwości powrotu do kraju. Symbolem tych zbrodni radzieckich na narodzie polskim jest bezprzykładny mord w Katyniu.

W końcowej fazie drugiej wojny światowej, gdy armia radziecka w swym marszu do Berlina wkroczyła na ziemie polskie – ofiarą radzieckiego terroru padły tysiące Polaków. Związek Radziecki uczynił też wszystko, aby umożliwić Niemcom zburzenie ogarniętej Powstaniem Warszawy i wymordowanie 250 tysięcy jej mieszkańców. Związek Radziecki ponosi również współodpowiedzialność za zbrodnie popełnione przez zależną od siebie władzę PRL, a w szczególności za terror lat 1944-1955 oraz krwawe masakry ludności w czerwcu 1956 w Poznaniu i w grudniu 1970 na Wybrzeżu.

Stan prawny stosunków między Polską a ZSRR – od czterdziestu lat pozostaje nieuregulowany. Agresja ZSRR spowodowała między naszymi krajami stan wojny. Układ Sikorski-Majski z lipca 1941, prowizorycznie uregulował stosunki polsko-radzieckie, lecz w kwietniu 1943 został jednostronnie zerwany przez ZSRR. Układy zawierane przez ZSRR z mianowanymi przez nie władzami PRL moc prawną mogłyby posiadać dopiero wówczas, gdyby w sposób rzeczywiście wolny i nieskrępowany naród polski wyraził wolę ich uznania.

Przypominając społeczeństwu powyższe fakty, w pełni rozumiejąc kluczową wagę stosunków polsko-radzieckich zarówno dla Polski, jak i dla Związku Radzieckiego – Rada Polityczna Konfederacji Polski Niepodległej oświadcza co następuje:

1 Nie żywimy wrogości wobec Związku Radzieckiego oraz któregokolwiek z narodów mieszkających w tym państwie (narodu rosyjskiego nie wyłączając).

2 Przeszłość historyczna i straszliwe zbrodnie, których na narodzie polskim dopuścił się Związek Radziecki i ludzie działający w imieniu ZSRR bądź z mandatu ZSRR – nie mogą być zapomniane, ani wyłączone spod oceny moralnej i prawnej.

3 Podstawą normalizacji stosunków polsko-radzieckich może być jedynie szczere i jawne potępienia wszystkich zbrodni popełnionych na narodzie polskim, rekompensata wyrządzonych szkód, oraz rzeczywiste odstąpienie od imperialnej polityki uzależniania Polski, czego wyrazem winno stać się w szczególności wycofanie wojsk radzieckich z Polski.

4 Polsko-radziecki układ normalizujący może zostać zawarty tylko przez autentyczne władze najwyższe niepodległej Rzeczypospolitej.

5 Normalizacja stosunków między Polska a ZSRR leży bowiem w interesie obu stron, Europy i świata.

RADA POLITYCZNA KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

REZOLUCJA

RADY POLITYCZNEJ KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

(Ogłoszona 11 listopada 1979 r.)

Sześćdziesiątą pierwszą rocznicę utworzenia niepodległej Drugiej Rzeczypospolitej obchodzimy w momencie, gdy powstała już i krzepnie Konfederacja Polski Niepodległej – pierwsza od ponad 30 lat jawnie działająca na ziemiach polskich partia niepodległościowa, stawiająca sobie za cel utworzenie niepodległej i demokratycznej Trzeciej Rzeczypospolitej.

Od ponad dwustu lat walczą Polacy o odzyskanie niepodległego bytu państwowego. Odrodzenie Rzeczypospolitej 11 listopada dowiodło, że walka poprzednich pokoleń była celowa i realna. Dwudziestoletnie istnienie Drugiej Rzeczypospolitej, nim padła pod ciosami Niemiec i ZSRR we wrześniu 1939 – dowiodło, że tylko w warunkach własnej suwerennej państwowości społeczeństwo polskie może realizować swe aspiracje, kształtować własny byt i wytyczać odpowiadające mu drogi rozwoju.

Odbudowa niepodległej Rzeczypospolitej w listopadzie 1918 r. stała się faktem przełomowym nie tylko dla narodu polskiego, lecz także dla większości społeczeństw tej części Europy. Poza Ukraińcami, Białorusinami i Łużyczanami – wszystkie narody środkowoeuropejskie utworzyły własne państwa, a stabilność i wolność całej tej strefy zależy od istnienia Rzeczypospolitej. Zniewoleniu Polskie po II wojnie światowej przez Związek Radziecki towarzyszyło podobne zniewolenie innych narodów, lecz utrzymanie odrębnej państwowości polskiej miało zasadnicze znaczenie dla ocalenia odrębności państwowej większości krajów tej strefy.

Rozpoczynająca się obecnie nowa faza walki o odzyskanie niepodległości ma największe znaczenie dla przyszłych dziejów Polski, lecz także dla innych narodów naszej strefy, dla całej Europy – której jesteśmy nierozerwalną częścią.

Oddając hołd bohaterom, z których krwi i znoju odrodziła się Rzeczpospolita w listopadzie 1918 r. – Rada Polityczna Konfederacji Polski Niepodległej stwierdza:

1 Konfederacja Polski Niepodległej jest kontynuacją wysiłków niepodległościowych wszystkich poprzednich pokoleń Polaków. Z ich ofiarności i oddania czerpiemy naszą siłę moralną.

2 Uczynimy wszystko, aby wybić się na niepodległość i zbudować Trzecią Rzeczpospolitą. Świadomi jednak jesteśmy faktu, że możemy być jedynie ogniwem w długiej walce Polaków, gdyby zaś działań naszych nie uwieńczył upragniony rezultat, spełnimy swój obowiązek przekazując – niczym płonącą żagiew – wolę niepodległości następnym generacjom.

3 Dążymy do utworzenia Trzeciej Rzeczypospolitej, która będzie bezpośrednim kontynuatorem i prawnym następcą Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej. Utrzymanie prawnej sukcesji wymaga zachowania ciągłości państwowej i utrzymania zasady legalizmu – co jest ważnym zadaniem emigracji polskiej. Kierowniczy ośrodek niepodległościowy znajduje się jednak na terenie kraju, o kształcie, formie i władzy niepodległej Rzeczypospolitej rozstrzygnie swobodnie społeczeństwo, gdy tylko będzie to możliwe.

4 Nasze działania na rzecz niepodległości Polski nie są wymierzone przeciw jakimkolwiek godziwym interesom państwa, krajów i narodów sąsiadujących. Dążymy do nawiązania braterskiej współpracy z wszystkimi społeczeństwami naszej części Europy – również z Rosjanami i Niemcami. Świadomi jesteśmy obowiązku pomocy narodom, z którymi ongiś połączyła nas historia, oraz narodom znajdującym się w sytuacji podobnej do naszej. Odbudowa niepodległej Rzeczypospolitej przyczyni się do normalizacji nieuregulowanej od 40 lat sytuacji naszej części Europy i będzie jednym z filarów rzeczywistego systemu wzajemnego bezpieczeństwa europejskiego.

5 Działania na rzecz niepodległości wymagają skupiania wysiłków wszystkich istniejących obecnie i powstających w przyszłości ugrupowań niezależnych. Apelujemy o nawiązanie tej współpracy jak najszybciej. Ze swej strony deklarujemy gotowość współdziałania z każdym ugrupowaniem niezależnym, bez względu na jego charakter, skład i program – bez żadnych uwarunkowań wstępnych.

Wzywamy też wszystkie działające w kraju ugrupowania niezależne do jasnego i wyraźnego publicznego określenia ich stosunku do programu niepodległości – opartego o dwa podstawowe założenia: uwolnienie Polski od dominacji radzieckiej oraz usunięcie narzuconej nam, uzurpatorskiej dyktatury PZPR.

RADA POLITYCZNA KONFEDERACJI POLSKI NIEPODLEGŁEJ

KALENDARIUM

1979 1 września publicznie proklamowano utworzenie Konfederacji Polski Niepodległej, pierwszej w krajach obozu komunistycznego jawnej partii opozycyjnej

1980 W maju odbył się I Kongres KPN. Mimo rozbicia obrad przez Służbę Bezpieczeństwa uchwalono trzy zasadnicze dokumenty:

rezolucję na temat stosunków polsko-radzieckich,
instrukcję o przygotowaniach do przewidywanej eksplozji społecznej,
uchwałę o udziale Konfederacji w wyborach do Sejmu PRL.

Przed wyborami kandydaci KPN zostali aresztowani.

1981 W czerwcu rozpoczął się proces przywódców KPN. W sierpniu, na I Zjeździe Solidarności, Konfederacja przedstawiła tzw. Plan Stabilizacji Gospodarki. 2 grudnia wezwała do strajku generalnego jako przeciwdziałanie przed przewidywanym uderzeniem władz PRL w Solidarność.

1982 Ponad 2000 działaczy KPN przebywało w więzieniach lub było internowanych. W październiku zapadły wyroki dla przywódców Konfederacji. Leszek Moczulski, Przewodniczący KPN, otrzymał 7 lat więzienia.

1984 Po zwolnieniu, na mocy amnestii, przywódcy Konfederacji zwołali II KOngres KPN. Przyjęto do realizacji tzw. Płaszczyznę Trzech Horyzontów:

walka o pluralizm związkowy,
walka o pluralizm polityczny,
walka o niepodległą III Rzeczpospolitą.

1985 W lutym działacze KPN wręczyli ambasadorom USA i Wielkiej Brytanii Memorandum do rządów państw-sygnatariuszy Konferencji Jałtańskiej, w którym przypominali o wciąż niewypełnionym przez te mocarstwa zobowiązaniu przeprowadzenia w Polsce wolnych wyborów parlamentarnych.

W marcu rozpoczął się II proces KPN. Tym razem Leszek Moczulski otrzymuje wyrok "tylko" 4 lat więzienia.

1986 Już w październiku tego roku kierownictwo Konfederacji wyszło na wolność.

1987 Leszek Moczulski został przyjęty w Białym Domu przez Wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Georga Busha.

1988 KPN aktywnie uczestniczy w sierpniowej akcji strajkowej górników śląskich, wbrew kapitulanckim zachowaniom części działaczy Solidarności.

1989 W lutym odbył się III Kongres KPN zwołany tuż przed obradami okrągłego stołu, w których Konfederacja nie wzięła udziału.

1990 KPN podjęła akcję przejmowania bezprawnie użytkowanego przez PZPR i PRON majątku. Zajęto i okupowano około 200 budynków. Mimo prób pacyfikowania przez milicję uzyskano oczekiwane rezultaty: opozycja otrzymała pomieszczenia na biura i zaplecze.

Pod hasłem Sowieci do domu KPN przeprowadziła na przełomie sierpnia i września blokadę radzieckich jednostek wojskowych na terenie Polski. To zmusiło władze do podjęcia działań w celu wyprowadzenia z kraju obcych wojsk (mimo bardzo "ostrożnego" stanowiska premiera Mazowieckiego).

Udział Moczulskiego w wyborach prezydenckich (poparcie zwycięskiego Lecha Wałęsy w drugiej turze wyborów) kończy zmagania z PRL.

1991 W pierwszych po wojnie wolnych wyborach parlamentarnych KPN wprowadza do Sejmu i Senatu swoich przedstawicieli. Zgłasza projekt kluczowej ustawy o restytucji niepodległości. Niestety, za projektem głosowali praktycznie tylko konfederaci; przeciwko ustawie opowiedzieli się nie tylko byli komuniści ale także przedstawiciele tzw. prawicy postsolidarnościowej. M.in. przeciwni jej byli: Geremek, Kaczyński, Macierewicz, Niesiołowski, Olszewski.

W grudniu, z inicjatywy KPN, rozpoczęło się przed Trybunałem Stanu postępowanie przeciwko sprawcom stanu wojennego.

1992 IV Kongres KPN.

1993 Przedterminowe wybory parlamentarne. Z prawicy jedynie KPN i BBWR zdobyli mandaty.

1994 Wybory samorządowe. KPN zdobyła około 400 mandatów w całym kraju.

W Kijowie odbył się pierwszy Zjazd Partii Politycznych Krajów Międzymorza.

1995 Kolejne wybory prezydenckie. Moczulski - posiadając zebrane 130 tysięcy podpisów - wycofuje się z rywalizacji wzywając swoich zwolenników do poparcia kandydatury Wałęsy, jedynego kandydata, który mógł pokonać Kwaśniewskiego. Niezrozumienie sytuacji przez innych polityków prawicy dało zwycięstwo komuniście.

V Kongres KPN.

1996 W perspektywie kolejnych wyborów powstała Akcja Wyborcza Solidarność z udziałem KPN.

Grupa Adama Słomki próbowała rozbić Konfederację od wewnątrz. VI Kongres KPN uporządkował sprawy organizacyjne. Słomka dokonuje rozłamu, tworząc "KPN - Obóz Patriotyczny".

1997 W wyniku dyskryminowania KPN w Akcji Wyborczej Solidarność Konfederacja opuściła szeregi AWS. Po raz pierwszy w odrodzonej Polsce KPN znalazła się poza Parlamentem.

1998 We wrześniu na ogólnopolskiej naradzie aktywu KPN przyjęto założenia uaktualnionego "Programu dla Rzeczypospolitej".

Październikowe wybory samorządowe nie wypadły korzystnie dla Konfederacji.

1999 Dwudziestolecie KPN. Wystawa okolicznościowa w Krakowie.

2000 VII Kongres KPN.

2001 Wybory parlamentarne. Leszek Moczulski kandyduje do Senatu RP.

2002 Wybory samorządowe. KPN wystawiła kandydatów do wszystkich szczebli organów samorządowych.

2003 Sąd Okręgowy w Warszawie wykreślił KPN z rejestru partii politycznych. Powodem wykreślenia było nieterminowe złożenie sprawozdania finansowego z kampanii wyborczej do samorządów lokalnych w roku 2002.

2004 Wybory do Parlamentu Europejskiego. Leszek Moczulski kandyduje z listy własnego komitetu wyborczego.

2006 Zbieranie podpisów pod wnioskiem o ponowną rejestrację KPN (bez udziału osób, które dopuściły do wyrejestrowania partii).

2007 Zarejestrowanie KPN. Kongres w Krakowie.

2009 Obchody trzydziestej rocznicy powstania KPN.