1a. Wzmocnienie urzędu Prezydenta
Sprawą nadrzędną jest właściwe i sprawne sprawowanie rządów. Zły rząd potrafi zmarnować wysiłek ludzi pracy. Źle ustanowione prawo jest przeszkodą na drodze rozwoju kraju. Spóźnione lub często zmieniane decyzje prowadzą do marnotrawstwa i bałaganu. Obserwowaliśmy to w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Dlatego przywiązujemy wielką wagę do reformy systemu sprawowania władzy w Rzeczypospolitej.
Chcemy silnej i odpowiedzialnej władzy wykonawczej. Na czele państwa powinien stać Prezydent wyposażony w szerokie prerogatywy. On powołuje i rozwiązuje rząd, który jest zależny tylko od niego. Obserwowaliśmy już dziwne zachowania koalicji rządowych mające na celu wyłącznie utrzymanie się przy władzy do końca kadencji Sejmu. W proponowanym systemie Prezydent może rozwiązać rząd samodzielnie, bez pytania o zgodę Sejmu. Może też wetować ustawy sejmowe i rozwiązywać Parlament. Ma także szereg innych ważnych uprawnień.
1b. Ograniczenie działań Sejmu do prac ustawodawczych
Sejm jako organ ustawodawczy ma tworzyć prawo (ustawy). Senat zajmuje się nadzorowaniem działalności Sejmu i rządu, ale nie ma wpływu na jego powoływanie ani na odwoływanie. Senatowi przysługuje również inicjatywa ustawodawcza.
1c. Zmniejszenie liczby posłów i senatorów o połowę
Proponujemy zmniejszenie składu Izby Poselskiej do około 200 posłów, a Senatu do 50 senatorów. Oprócz oszczędności finansowych powinno to zaowocować przyspieszeniem prac legislacyjnych. Proponujemy również ograniczenie immunitetu parlamentarzystów. Przestępstwa pospolite nie mogą być chronione immunitetem.
1d. Ograniczenie liczby urzędników państwowych dla zmniejszenia biurokracji i kosztów
Obserwujemy gwałtowne rozrastanie się administracji państwowej. Niezbędne są kroki zmierzające do jej redukcji. Rozrost biurokracji to nie tylko wyższe koszty ale także spowolnienie pracy urzędów.
1e. Wprowadzenie obowiązku przejścia na emeryturę po ukończeniu 65 lat przez mianowanych pracowników państwowych
Jednym ze sposobów zmniejszenia kadry urzędniczej jest przymus przejścia na emeryturę po osiągnięciu wieku emerytalnego. Spowoduje to szybszą wymianę starej kadry nomenklaturowej i umożliwi awans ludzi młodych. Obowiązek odejścia ze stanowiska dotyczy też sędziów i profesorów.
1f. Walka z korupcją i trwonieniem majątku narodowego
Sanacja obyczajów politycznych jest podstawą dobrych rządów na wszystkich szczeblach. Przede wszystkim należy upowszechniać postawy antykorupcyjne. Centralne Biuro Antykorupcyjne trzeba wyposażyć we wszelkie środki zapewniające mu skuteczność działania. Należy zwiększyć kontrolę nad obracaniem pieniędzmi publicznymi, przyznawaniem kontraktów i różnego rodzaju zezwoleń i licencji.
Należy karać marnotrawstwo środków i niewykorzystanie zasobów pracy, konsekwentnie rozliczać aferzystów gospodarczych i wprowadzać korekty dokonanej dawniej złodziejskiej prywatyzacji i wyprzedaży majątku obcemu kapitałowi.
1g. Zwiększenie efektywności wymiaru sprawiedliwości
Wymiar sprawiedliwości w Polsce jest zwyrodniały we wszystkich instancjach, aż do Sądu Najwyższego włącznie. Opanowany przez sędziów z czasów komuny chroniących własne przywileje i swoich kolegów z dawnego aparatu władzy feruje dziwaczne wyroki, opóźnia ich wydawanie, czasem aż do przedawnienia, i naraża Polskę na kary zasądzane przez Trybunał Europejski. Środowisko sędziowskie stało się ostatnim bastionem czerwonych prominentów. Niezbędne jest narzucenie mu ścisłych ram działania, aby zmusić go do efektywnej i sensownej pracy. O emeryturach dla starych sędziów była mowa powyżej.
1h. Lustracja
Wobec oporu i sprzeciwu niektórych środowisk wobec lustracji konieczne jest szerokie otwarcie archiwów Służby Bezpieczeństwa i zorganizowanie łatwego i szybkiego do nich dostępu.
2a. Umacnianie suwerenności państwa
Niepodległość nie jest nam dana raz na zawsze. Musimy dbać o jej zachowanie i umocnienie. Zdając sobie sprawę z nieuniknioności procesu globalizacji sterowanego przez światowe mocarstwa, musimy szukać sposobów zachowania naszej tożsamości i niezależności. Jednym z tych sposobów jest zwiększanie naszego potencjału demograficznego i gospodarczego, drugim jest polityczna współpraca z krajami znajdującymi się w podobnej sytuacji.
2b. Sprzeciw wobec przekształcania Unii Europejskiej z federacji państw w superpaństwo
Jesteśmy za szeroką federacją państw europejskich a przeciwko narzucaniu państwom członkowskim dyktatu instytucji unijnych. W przypadku gdy przez ratyfikację traktatów unijnych następowałaby rezygnacja z części suwerenności naszej Ojczyzny, wymagamy, aby przed ratyfikacją odbyło się krajowe referendum na ten temat.
2c. Rozwijanie współpracy z krajami Międzymorza
Jedną z alternatyw wobec obecnego procesu globalizacji jest intensywna współpraca polityczna i gospodarcza z narodami Międzymorza, od Finlandii nad Bałtykiem po Chorwację nad Adriatykiem i Mołdawię nad Morzem Czarnym. Potrzebna jest w tym celu jasna polityka państwowa i tworzenie międzypaństwowych instytucjonalnych instrumentów tego współdziałania. Taka współpraca oraz wzajemne wspieranie się na rynkach światowych daje wszystkim partnerom istotne korzyści. Ponadto kraje te stanowią znaczny rynek, który nie powinien stać się jeszcze jednym źródłem dochodów gospodarek zachodnich.
2d. Działania na rzecz przyjęcia Ukrainy do Unii Europejskiej
Wielkie państwa Unii Europejskiej reagują wręcz alergicznie na propozycje włączenia Ukrainy do Unii. Chętnie poszerzają Unię o małe i słabe kraje, bo wiedzą, że będą nimi sterować według własnych potrzeb. Ukraina ze swoim potencjałem ludzkim i gospodarczym (choć słabo rozwiniętym) byłaby kęsem trudnym do przełknięcia. Stąd niechęć do przyjęcia tego kraju do Wspólnoty. Z polskiego punktu widzenia rozszerzenie Unii na wschód oznacza same korzyści. Przestalibyśmy być państwem granicznym, zyskalibyśmy przyjaznego partnera w organach unijnych, zyskalibyśmy szereg ułatwień w handlu i inwestowaniu za granicą itd. itd. Polską racją stanu jest jak najszybsze włączenie naszego wschodniego sąsiada do struktur unijnych.
2e. Nieangażowanie polskich wojsk w konflikty poza granicami naszego kraju
Zdajemy sobie sprawę, że współpraca naszego małego kraju ze Stanami Zjednoczonymi jeszcze długo nie będzie posiadać statusu równouprawnienia. Nie znaczy to jednak, że w imię przyjaźni musimy spełniać każde ich życzenie. Nie mamy żadnego rozsądnego powodu, żeby wspierać Amerykanów w ich azjatyckich awanturach wojennych. Narażamy się tylko na niebezpieczeństwo odwetu ze strony narodów nękanych tymi wojnami. Chcemy wycofania naszych wojsk z Iraku i Afganistanu. Wojsko Polskie może być zaangażowane za granicą jedynie z mandatu Narodów Zjednoczonych lub NATO (za zgodą Prezydenta RP).
2f. Stosunki z Rosją
Nasze
położenie geopolityczne skazało nas na bliskie sąsiedztwo z państwami
pretendującymi do roli mocarstw. Nasze stosunki polityczne z Niemcami są w dużym
stopniu kształtowane przez przynależność do Unii Europejskiej i chociaż nie są
dobre to są moderowane przez inne państwa. Stosunki z Federacją Rosyjską są
fatalne i pozostaną takie do czasu, aż Federacja Rosyjska nie dokończy procesu
demokratyzacji. W związku z tym Konfederacja Polski Niepodległej będzie
wszelkimi dopuszczalnymi prawem sposobami wspierać siły prodemokratyczne w
Federacji Rosyjskiej.
3a. Ochrona polskiej gospodarki, handlu i rolnictwa (interwencjonizm państwowy)
Należy utrudniać konkurencję zagraniczną, a popierać własnych producentów, którzy nie mogą sprostać dotowanym wytwórcom zagranicznym.
Przedsiębiorstwa przemysłu kluczowego powinny być pod szczególną opieką państwa.
Trzeba prowadzić akcję uświadamiającą, skłaniającą nabywców do kupowania produktów rodzimych.
Ograniczyć wykupywanie istniejących zakładów produkcyjnych przez kapitał obcy. Ograniczyć wchodzenie zagranicznych firm handlowych na nasz rynek. Kapitał zagraniczny winien tworzyć nowe przedsiębiorstwa lub brać udział w budowie infrastruktury i być związany trwałą współpracą z polskimi podmiotami gospodarczymi. Kapitał obcy nie może mieć w Polsce równych praw z kapitałem polskim.
Trzeba szybko dokonać uregulowania własności ziemi przejętej po osobach, które przed laty dobrowolnie zrezygnowały z obywatelstwa polskiego i wyemigrowały do Niemiec.
Rolnictwo i gospodarkę żywnościową należy przekształcać w kierunku gospodarki wielkotowarowej. W tym celu trzeba stworzyć preferencje dla osób powiększających swoje gospodarstwa.
3b. Uproszczenie systemu zakładania polskich firm
Chcemy ułatwień i uproszczeń w procesie tworzenia nowych polskich zakładów pracy, szczególnie w obszarze wytwarzania. Firmy wprowadzające nowoczesną technologię i produkcję eksportową powinny otrzymać wydatną pomoc państwa.
3c. Uproszczenie systemu podatkowego i wprowadzenie dwustopniowej skali podatkowej
System podatkowy powinien być jak najprostszy. Należy zlikwidować większość ulg podatkowych, a w zamian wprowadzić niższe podatki. Nie popieramy liniowego podatku od wynagrodzeń, ale jesteśmy za dwustopniową skalą podatkową.
3d. Dywersyfikacja źródeł energii
Przekonaliśmy się, że jesteśmy w dużym stopniu uzależnieni od dostaw surowców energetycznych z Rosji. Trzeba znaleźć inne źródła energii, zarówno za granicą jak i w kraju. Należy rozbudowywać sieć zakładów pobierających energię ze źródeł naturalnych.
3e. Rozbudowa infrastruktury
Infrastruktura w Polsce (szczególnie drogowa) jest uboga i nierównomiernie zagęszczona. Pilnie trzeba to zmienić. Potrzebna jest sieć autostrad zarówno tranzytowych (głównie wschód-zachód) jak i lokalnych. Infrastruktura jest czynnikiem wpływającym na rozwój wszystkich innych czynników gospodarczych.
3f. Zmniejszenie różnic w rozwoju regionów (województw)
Niektóre województwa znacznie odbiegają poziomem życia i zamożności od województw bogatych. Przyczyną tego jest nierównomierne rozmieszczenie zakładów przemysłowych i wspomniana wyżej fatalna infrastruktura. Powstały obszary ubóstwa. Państwo powinno się zatroszczyć o przyspieszenie rozwoju tych terenów poprzez inwestowanie na nich, lokalizowanie agencji rządowych, szkół wyższych, państwowych instytucji kulturalnych, organizowanie imprez sportowych itp. Możliwe jest stworzenie wyjątkowo korzystnych warunków dla zakładania tam zakładów pracy.
Stymulowanie rozwoju obszarów atrakcyjnych turystycznie można osiągnąć przez rozbudowę bazy turystycznej na tych terenach i kampanię informującą o ich walorach przyrodniczych i krajoznawczych.
3g. Bezrobocie
Działania wymienione w punkach 3a-3g prowadzą również do zwiększenia ilości miejsc pracy. Oprócz tego dla zmniejszenia bezrobocia należy interwencyjnie zatrudniać bezrobotnych przy realizacji specjalnych państwowych programów inwestycyjnych oraz modernizacyjnych i porządkowych. Zmniejszenie stopy bezrobocia jest istotne nie tylko ze względów gospodarczych ale również społecznych.
4a. Ochrona pracowników
W obecnie istniejącym w Polsce kapitalizmie ochrona pracowników przed nadmiernym wyzyskiem jest sprawą bardzo istotną. Do tego celu państwo potrzebne jest jedynie w ograniczonym zakresie. Najważniejszą rolę odgrywają tu związki zawodowe. Państwo powinno jednak dbać o to, by związki te posiadały szerokie uprawnienia i siłę potrzebną do wypełniania swoich celów. Państwo ze swej strony powinno gwarantować układy zbiorowe, inspekcję warunków pracy oraz płace minimalne.
Spokój społeczny i równowaga sił są podstawowymi warunkami niezakłóconego rozwoju.
4b. Powiększanie klasy średniej dla poszerzenia rynku wewnętrznego
Motorem napędowym rozwoju są te klasy społeczne, na których egzystencję i perspektywę sukcesu rzutuje w sposób decydujący sytuacja kraju. Takimi klasami są drobni i średni przedsiębiorcy, inteligencja techniczna i wysoko wykwalifikowana część klasy pracowniczej. Te grupy zawdzięczają swój sukces w zasadniczym stopniu własnym umiejętnościom, pracy i przedsiębiorczości. Tworzą one klasę średnią wpływającą na poszerzenie rynku wewnętrznego. Nieliczna klasa kapitalistów, choć skupia gross kapitału, wpływa głównie na rynek artykułów luksusowych. Uboga klasa pracownicza ogranicza swe zakupy do towarów pierwszej potrzeby. Klasa średnia jest zainteresowana szerokim spektrum towarów i przez to wpływa na zwiększenie zapotrzebowania na rynku, przez co z kolei wpływa na rozwój produkcji.
Należy wspierać twórców kultury i nauki, ograniczając równocześnie nakłady na administrację tych dziedzin życia.
4c. Polityka prorodzinna
W ostatnim okresie nasz kraj się wyludnia. Żeby zwiększyć przyrost naturalny, trzeba stworzyć lepsze warunki do wychowywania dzieci. Trzeba zwiększyć uprawnienia kobiet ciężarnych i matek niemowląt. Trzeba znacząco wspomagać rodziny wielodzietne. Trzeba poprawić warunki w żłobkach, przedszkolach i szkołach. Artykuły pierwszej potrzeby dla dzieci powinny być tańsze, co można osiągnąć przez przyznanie specjalnych ulg producentom lub nawet dotowanie produkcji tych artykułów.
Nadal należy stymulować rozwój budownictwa mieszkaniowego.
Niezbędna jest ochrona socjalna, renty i emerytury na poziomie umożliwiającym zaspokojenie podstawowych potrzeb człowieka.
4d. Szerokie i tanie szkolnictwo na wszystkich poziomach edukacji
Z polityką prorodzinną łączy się sprawa dostępu do edukacji. Szkolnictwo państwowe powinno być bezpłatne. Młodzież z gorzej sytuowanych rodzin oraz wybitnie uzdolniona powinna mieć zagwarantowane stypendia wystarczające na utrzymanie w czasie pobierania nauk. Podręczniki i pomoce szkolne powinna zapewniać szkoła. Szkoły powinny być stale modernizowane i lepiej wyposażane.
4e. Poprawa opieki medycznej
Sytuacja w służbie zdrowia wymaga pilnej interwencji państwa. Punktem wyjścia w działaniach na rzecz ratowania zdrowia obywateli musi być zwiększenie wydatków budżetowych na poprawę funkcjonowania zakładów leczniczych. Niezbędna jest rozbudowa sieci placówek medycznych. Zarobki w służbie zdrowia (szczególnie niższego personelu medycznego) wymagają korekty.
Pacjent powinien mieć całkowitą swobodę w wyborze szpitala i lekarza.
4f. Reforma sądownictwa
Obecnie Polska przegrywa prawie wszystkie procesy przed Trybunałem Europejskim. Spowodowane jest to nieudolnością i opieszałością naszych sądów. Czasem obserwujemy nawet celowe zwlekanie, aby uzyskać przedawnienie spraw. Dla usprawnienia przebiegu procesów sądowych trzeba wprowadzić mechanizmy stymulujące wydajność pracy sędziów. Przywileje sędziowskie (jak każde inne) powodują demoralizację. Nieusuwalność sędziów spowodowała to, że „czerwoni” sędziowie ulokowani na szczytach hierarchii torpedują próby naprawy tego środowiska. Sąd Najwyższy działa obecnie wbrew racji stanu, hamując reformy systemu.
Reforma sądownictwa jest jednym z najtrudniejszych zadań. Częściowej poprawy sytuacji można oczekiwać po proponowanym usunięciu sędziów, którzy ukończyli 65 lat życia.